پرهایی از جنس نور
آسمانی بودم و اکنون زمین فرش من است
سوخت پرهایم دو بالم بار بر دوش تن است
شوق پروازم به سر باشد، پری از جنس نور
آرزویی بس بلند است این، ولی دل روشن است
محمد حسنخانی (ناظر)
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 20:33 توسط محمد حسنخانی
|
در دامن مادرمان زمین متولد میشویم، از شیره جانش مینوشیم، رشد میکنیم و بالنده میشویم. پس از آن این ماییم که به پاس قدردانی باید کمک کنیم؛ زمین هر چه آبادتر، طبیعت هر چه زیباتر و آسمان هر چه آبی تر و پاک تر باشد تا فرزندانمان نیز بتوانند از نعمتهای بیشمار طبیعت برخوردار گردند.